از هر آن چه می گفتی

دانستی

که سایه در سایه

می انداخت

در رخان آیینه

و دیدگانی

که خوابش

 به هیات صدایی بود

مسرورم

که می دانم

تو می دانی

 از هر آن چه می گفتم !  

 (تقدم به دوست خوبم هیچکس و تمامی اندوهش و نداشتن سایه ای در سایه )

و دوشی

 شکسته پشت می کشم

وساکم

پر از خواب های بی شباهت است

به قطاری

که زانو به ریل می کشد

و با پیراهنی پر دود

راه می برد

به لهجه  ی ظهر

در بلوغ کوهستان

و چراغ تا اوج پای کودکیش

 خواب می رود

 در سواحل نور

و من در کوپه های جنبش و ترس

 مثل می شوم

 شاخ هراسان هر درخت

 که دور می کشاندم

 دور

 در رویای زیستن

به نقش سفال 

              سایه های میان ما

              بزرگ شده است

                    و من

               شنبه ها چقدر دلم می گیرد

                        بی گفتگوی تو در دست های سنگی سکوت

                       تنها

                به تعابیر حرف های تو می گذرد

                      غروب آدینه

                    و پنجشنبه ها

                  قرائت غم های ماست

                  که می چرخد در دهان

                     به لهجه ای خاموش

                                                                 ( ۱  ) 

  اتاق ورم کرده در سکوت

و هنوز در پلکان درد

سطر های مانده شلیک می شود

از صدای بستن چتر

ورم کرده در سکوت و

لای سرم گیر می کند

کسی

  سنجاق می زند

  جنازه رویا را  مرا

  که شب دوباره بغل می کنم

  تمام اتاق را دراز می کشم

 و راس  ساعت چند انگشت

  انگشت ، اریب دهان فرض می کنم

  به گوش کاملا چپ این عکس

  تا رو به رو که نیزه چشم تو زیباست

 از کمان کهنه ی ابرو ها

        ( ۲  )    

    اتاق

   ورم کرده در سکوت و هنوز

  خیس شره های غم است این فرش

  پس

 نشست می کنم

  به کول مبل های بی سر و پا

  با دست  فنجانی هلاک سیاه قهوه و

  پس لرزه های در تکرار 

     ( ۳   )   

   حالا رسیده رگ به سینی  پر مرگ

  هی ورم کرده از

  تقاطع خود پیچ می زند

  در شلوغ این شطرنج

 خمار آسمان خراش مر مر و

  خمیازه های بی تاخیر

  هی پراکنده می شود

   شطرنج 

   مثل این که می خواهی

      چیزی بگویی

     که اشک گریه تب کند

       روی دستهایم

         دهان گویشم را

      پشت تاریخ جا نهاده ام

        اما می توانم که گوشهایی داشته باشم

         برای شنیدن

       مثل این که چیزی گفته ای که اشیا ء

           این گونه نگاهت می کنند

             تو حرف ات را بزن

            من هم خوب بلدم

              تیر ها را به سینه بنشانم

         پنجره ها را به غربت

          می بینم

             و سر

        به خاکی نهاده ام

          که بی گمان

          لبانم را خشکاند

          با نگاهی فرسوده

          اما

            می گویم

       که ماه را دوباره نخواهم دید

            که در میانش

             دلم پنهان است

       می سوزد

         آتش

         و شعله ور

        در آن

      با شعله ای به دل

     نمی دانستم که آتشم

     و می سوزم

     یا که خود در میانه ی آن

    باور ندارید

    با من دمی

    به ستیز شام و صبح

    بر خیزید

                                                            امروز

 به یاد تو می نویسم

  فردا

 به یاد چشمهایت می خوانم

- و می شویم

غبار از پنجره ها

به سپیدی روز های زندگی

            و خاکی که بر آن

 استوار ایستاده ام

امروز -  فردا

قلم را به دور می اندازم

که از تو می نویسد

و جانم را می گیرد

                                                   عشق است

                                               ولی کینه ی آن

                                  بد تر از  عاشقی است

                                         پر گشودن چاره ی

                                                    پرواز نیست

                                                       آسمان بارانی و

                                                                       کینه اش

                                                      ابری سیاه ست

                                          گر نگاهی کردی و

                                    دیدی که من بر گشته ام

                                              بدان آن روز حر فها

                                                     با نگاهی دیگر است

  اگر که گم شده است

 چهره هامان میان

 افکار دیگران

  ولی با هر سخنی

 که تو را از

 خستگی رها می کند !!

  به یاد می آورم

   چهره ی تازه ی تو را

   صدای بلند سکوت

  در باد می خواند

   دروغ آسمان سپید

   در حافظه ام

   نمی ماند

    لبخندی رسا تر از

    صدای سکوت نیست

    آن گاه که جهان

   گیج می شود

    از انحنای گیسوان زمین 

تا پنجره

گشوده است

زندگی را تجربه کن

و روز ها که می روند

به امید ثانیه ها

 روبروی من بمان

 از این نگاه نمی گذرم

 تا در این خلوت

 سکوت را بشکنیم

 امروز خاموش

 فردا

 بیدار به لحظه ایم

          ابتدای هر تصویر

          میدان کهنه ای ست

          که جهان را به پای می دارد

          و اشک های شیشه ای

          از نوازش دستهای سنگی

                               شکستنی ست

           که پوست پوسیده ی ارواح را

                                       به تن دارد

           با عکسی که حرف می بلعدد

           رنج در چین چهره اش

                               پیداست

           بیدار گهواره اش بیمار

            به نطفه های مرگ

                          پای می کوبد

            درست در ابتدای همین تصویر

            ما محصول مغز های آهنین خود هستیم

                                                          به خانه

                                                     هر کس عشق

                                                 را به دیدگاهی بیگانه

                                                         گفته است

                                               که درهای بسته ی دیدگان

                                           منتظر گریز گاه تازه ای مانده ست

                                                        که انتهای آن

                                                          بی گمان

                                                         معمایی ست

                                                           وهر ناله

                                                    پاسخ کهنه ای دارد

                                                که معنای آن نمی دانم

                                                        به هر کلام

                                                        تو راز دل

                                                     به اشاره  می گویی

                                                         و دانستم. . . .

                                                          امین   

                                              حضرت صبح نیامده است

                                 که آشوب شب پیش را از شمع سوز دلم بستاند

                                                          شبانه هایم

                                            با طناب به آسمان متصل است

                                                        تا که نتوانم

                                                    با امیدی تازه

                                            به زندگی ساده ام ادامه دهم

                                           من به فاصله ی همین طناب

                                                دورم از زندگانی خود

                                                    تو همی معطر

                                            راه پرواز مرا بسته است

                                          و دنیایم آنقدر کوچک است

                                                 که به برمه بادی

                                                می لرزد از بنیاد

                     حجم تهی //

                          آن دور ترهاچیزی را ندیدم

                          این نشانی بی روح حجمی تهی ست

                           که دوست نمی داشت گلی به همراه بیاورد

                                                    جانی

                                                                تپشی

                                         خبرنامه ای که بتواند

                                         از اندوه شعرهای من بکاهد

                                         آن دور ترها هم

                                تمام این حرف ها وحدیث ها به گریه می رسد

                                                     م - شریف                                        

                                                "  به این روزگار  "

                                                       دامانت را

                                               روزی خواهم بویید

                                                         آشکار

                                             و ناله ام را به کسانی

                                                می گویم که بدانند

                                               زمین پایه ای ست

                                                       استوار

                                      که ریشه اش در دستهای توست

                                                مرا به این روز گار

                                                        در یاب

                                                   که این بی نفس

                                                بوی دامان تو دارد

                                                         ای یار

                                               "   با نگاهی روشن  "

                                                           عطش

                                                   ازجان می گیرم

                                                  تا برگهای پاییزی

                                                     مرا در یابند

                                            نگاهم به پنجره ای ست

                                                     که پشت آن

                                               فا نوس محبتی ست

                                                         با ما

                                           خستگی از زبان می گیرم

                                                  بانگاهی روش

                                                 « دریاو سایه ها »

                                               به دریا ی خشک هم

                                                   حسادت می کنم

                                               به فراز کوه می روم

                                                      با نگاهت 

                                                     خستگی را

                                                مهربان می بینم

                                                   با نگاهت

                                                کوه می لرزد و

                                                 دریاخشک تر

                                         چشمهایت خورشید است

                                                  بی تو سایه ها 

                                                 مرا می فشار د

                                                   امین   

                                                در زیر آفتاب غریبی

                                                   نام تو بر زبانم 
                                                 نقش بسته است

                                                      که زمین

                                               آفتاب را می خواهد

                                                تا که بداند نامت را

                                      و من کدامین  عالم را خواسته ام

                                                 به غربت خویش

                                                    ( حوالی زمان )

                                                           گریزان

                                                    در شبی پنهان و

                                                           تاریک

                                              میان کوچه های کودکی

                                                       حوالی زمان

                                                     آتش گرفته ام

                                                         تا بدانم

                                                که روزگار تو چیست

                                                    ( روح زمین )

                                                      ستاره ام را

                                                  در آسمان نظاره 

                                                        می کنم 

                                                     خاطره هایم را

                                                      می بینم و

                                               می پرسم که کیستم

                                             همان آرزومند تنها یم

                                                  یا تنها با خودم

                                                  انس گرفته ام

                                                   شب در دلم

                                               شعله ای دارد

                                            روحم میان زمین و

                                           بی زمان مانده است 

                                                        امین                          

       با سلام : دوستان ، می خواستم به اطلاع شما  برسانم که شعرهای درج شده در وبلاگ متعلق      

        به استاد ارجمند و بزرگوارم آقای محمد شریفی و دوست و برادرخوبم آ قا امین نازنین می باشد

                بنده افتخار نصیبم شده که این اشعار زیبا و دلنشین  را در وبلاگم ثبت کنم .

                                                       با تشکر : مهاجر

                                      وشاد باش نوشتن

                                      نامه های بی مقدمه را

                                          باز گوییم

                                       به گوش کارون

                                         که نشانه ی

                                        خشکی دل های 

                                          ما نبوده

                                           است                  

                                      کنار بامداد 

                                   از آینه های زندگی

                                      غبار می روبیم

                                      تا بامدادی دیگر

                                    حرفها یمان را تکرار کنیم

                                         واندیشه را

                                      که تصویرآینه اند

                                        کنار بامداد

                                    شب بی اعتبار نیست

                                    هر چند که بی صدا

                                          زندگی کنی

                                           امین     

                                                               با نگاهی فسرده

                                                    به روز ها می نگرم

                                                     به مرغزارهایی

                                                که کلبه ی نقاشی توست

                                                        و تکه ای

                                                از جان بر آن نهاده ای

                                                   پاسخی هست

                                              آن روز های بارانی را

                                                و کامل خواهم کرد

                                                نفس تشنه ی خود

                                                    بر کسی

                                               که بی شک تویی

                                                                   امین   

                                            بهار را

                                        زیر سایبانی دیده ام   

                                      که دیگر بار نخواهم دید 

                                                به هر دیدگاه 

                                                  در بیایا ن

                                       ناله ام را هفت گرگ کور

                                                  شنیده اند

                                          به سرمایی که لبانم

                                              میان آن پوسید

                                               وجانم خشک 

                                              آهی می کشم و

                                            نفسم را می جویم

                                             گنگ وپوسیده 

                                            بهار را دیده ام  

                                               امین  

                                              تقدیم به امین گلم   :

         خندیدم و با کام پر از زهر گذشتم               آیینه در آیینه زخود قهر گذشت 

        بد اخم ترینم مشماریدکه عمری                  در سایه ی تابوت خود از شهر گذشتم

                                             داس بر نهاده بر گلو

                                               در /  دروی علف

                                        نگاری که دوست بوده با خدا

                                             پای در بند یخ دریغ

                                         رفتار پهلو زده تا کهکشان

                                       که سمت سجود است وجستجو

                                             سرب نهاده به سینه

                             شب نعش همیشه تازه ای ست /روی دست

                                    ما زندانی بهار / رمه در هوای ما

                               اوفتاده ماه / سنگین / آنسوی مرداب

                         تکیه داده به نیزه ای / تا به گاه / اسیری برند

                         بر اندام های قبیله / و ستارگان که موی کنان

                                  چگونه بخوابند بر کسوف آسمان

                         (  ماه یک )

                                                 نتوانم رسیدن

                                           صدای جوانی قریب ام داد

                                               مرحمت مرگ تو

                                                فریب ام داد

                                           تنها استخوان نگاهت

                                          در دلم زخم تازه است        

                                            (   ماه دو )

                                           نبض ام دست تو بود

                                            مرا چرخاندی 

                                      در کوچه های همه چشم 

                                          تا هم اندازه بمانیم

                                               (   ماه سه) 

                                      چه کهربای دلربایی ست نگاهت 

                                                به وادی حیرت 

                                              تسلیم تو بوده ام 

                                                  ای عشق

                                                  دستت کلید

                                          به هر هوس تو قانع ام

                                                (   ماه چهار)  

                                           پایم به تمنا نمی رود

                                            وقتی که هر کوچه

                                         دزدیده حصار نگاه می کشد

                                            شور شنید م نیست

                                            دل به کس خوش ندارم 

                                                 (  ماه پنج)    

                                از اینکه درخت  زبان گلایه بگشاید می ترسم

                                              بگذار به نفرین

                                        دلم بسوزاند این ضیافت آرام

                                              (  ماه شش)

                                            این چنین تکیده ام

                                                 بامم به سر

                                      ما میهمان رام جهان نبودیم

                                         گره بر نمی گشایداز ابرو

                                                   جهان 

                                      این پیر رها شده از عشق 

                                            (  ماه هفت)   

                                      با تبسمی باستانی یغمایم

                          هنوز چند شنبه ای نتابیده تا چراغ بر گی

                                            (  ماه هشت) 

                                         بر گرده کوه می کشم 

                                         تا جهان را از سنگ بتکانم

                                       چه  پر شور می تابدم خورشید 

                                               (   ماه نه) 

                                        مرا به آرامش نمی رساند

                                        درختی که تیرچه شدبر تاقنما

                                              وبرگی نمی دهد

                                         مثل آوندهای تنم ناموزون

                                            همه را وا می نهم

                                    وهر چه را که گفته ام به مهر

                                             وبند پای من است 

                                        کسی حریف سفری نیست                        

                             سپاس مرده ای که به چپ می غلتد به گورها

                                                    (   ماه ده)  

                                               گم شد در کوچه ها  

                                                  هر چه امید 

                                           تنها صدای کفش هایم

                                               پراکنده می شود

                                              خوشدل نمی پرم 

                                            جهان دست در جیب

                                                سوت می کشد  

                                               (  ماه یازده) 

                                             خیابان صدایم کرد  

                                                باغ صدایم کرد 

                                تنها صدای خراشند ه ی مرگ است

                                               که گرد می آییم

                                             (  ماه تکراری) 

                                                      تنها                                                        

                                               از اینکه درخت 

                                           زبان گلایه بگشاید

                                                  می ترسم

                                                 (  م - شریف)

                                        زبان

                                                        بر خواهم کشید

                                                           تمام غروب 

                                                   که تو باشی به کنار و

                                                      بگویم بی کلام

                                                       مهربانی تو را  

                                                                      امین

                      در سیاهی شب

                                    به خانه ای

                                      پر از غبار خاطرات

                                      کودکی

                                       تنها در آن خانه

                                      ستار گان را

                                      شماره می کنم

                                     تا بیابم تورا

                                     از عمیق جان

                                     (  امین )

                       مهربان خورشیدم و

                                       پوششم سنگواره ها

                                       که روزگار

                                      به سر رود

                                     که به من سخت آورده ای

                                     نفس

                                    مهربان خورشیدم و

                                    سایه های بید بلند

                                     (  امین )

                                              می خواهی مرا

                         با تن پوشی از

                                           نیرنگهای جهان

                                           صندلی هارا کنارهم بگذار

                                          که آدمی بال های بسته اش را

                                          در نگاه آیینه

                                           تفسیر می کند

                                           فصل راباتمام تجربه هایش

                                           ورق بزن

                                         که روشنایی،کدام سوی پنجره هاست

                                          ببین کوچه ای که می گذریم

                                        گفتگویش

                                        با تمدن هاست .

                                              ( امین )

              جهان با سپیده آغاز می شود

                         از تنی گره شده با

                          پنجره هایی سبز

                           هنگامی که خاک را

                           بدرودگفته باشم وشهررا

                          وگاهی که خیره می شوم

                          اندوه ساده ای ست

                           سوزسازها / که ناله های زمین

                          تکثیروآغازشان باشد

                          وبا شکلی که دیگر از خودم باشم

                          میراث نشانه های شکفته ی هر رنج

                           اندوه ساده ای ست

                           ازسفره های خاک

                           که با این نشانه های بی تعبیر

                           سیمای خسته ی هر عکس

                           لوح خاکستراست

                            در تعادل یک لبخند

                            وغروب حرف نا تمام من است

                           تا ازعبورزنجیروارمورچگان

                            سینه بگشایم

                            کنار اجسادی از قبیله حرفهایی

                            که درکا م تلخ حنجره باز می آیند

                           به گاهی که از معانی نامها

                            خیره می شوم

                       به جهانی که با سپیده آغاز می شود

                               (  امین )

                    لمس حسی تازه

                                   برای دلبسته شدن

                                   شروعی

                                   که بتواند تلنگری بنوازد

                                   به آدمی

                                 امروز اول دنیاست

                                پشت چشم می مانم بعدازخمیازه ای طولانی

                                به گاه کوچ همسایگانم با نیمکره ی افق دیدشان

                               - که تاریک روشن است

                               چون نگاهشان که به عشق

                              حالا من بی اشاره

                               تو بی اشاره

                               - ونگاهها که سرد

                               به سوی من

                              (  م- شریف )